Zazdroszcze tym co mogą spać,kolejna noc przelezana,czuje się potwornie te tabletki cloranxen nie pomagają,jestem po nich zła czy po nocy sama nie wiem!!! Do tego jeszcze ślubny "dotknął" się do mnie co spotęgowało moją złość, powiedział mi kiedyś,że się mną "brzydzi i tylko po pijaku może ze mną uprawiać seks"-jakoś utkwiło mi to w pamięci, a nie jestem pamiętliwa(a co to jest seks,zapomniałam).W tym momencie mnie sparalizowało i nie wiedziałam co zrobić...śpimy razem,bo kazda próba zmiany miejsca konczyła sie awanturą, albo budzeniem mnie i dokuczaniem w stylu "ty taka i owaka..."po co mi to...i tak nie spie.
Pisze list otwarty do męza ma to oczyścić moją złosć i ból, pisze go już długo a jak skoncze to musze go spalić. Wczoraj napisałam,ze będe dazyła,żeby spełniło się moje marzenie: jak uzbieram pieniazki to założe sprawe rozwodowa i jak uzyskam rozwód to spienięze moja częsc i wyprowadze się w góry Tatry,które bardzo lubie i czuje się w nich idealnie...tylko co z pracą?Dzieci będa na tyle dorosłe,ze bede mogła kiedys sobie pozwolić jak Pan Bóg da. Nie jestem zagorzałą katoliczką,ale zaczynam się często zastanawiac nad zyciem,czytam "Modlitwę na kazdy dzień "ks.Malińskiego i cos w tym jest.Tak sobie siedze i nie wiem co zrobić, chciałabym z męzem porozmawiac,ale skonczy się to pretensjami i awanturą, a z drugiej strony wysiadam psychicznie,widze to po sobie...leczyłam sie 2lata z depresji lękowej,po rocznej przerwie cos sie dzieje. Nie chce znów isc do psychiatry, ale nie wiem czy sobie sama poradze. Jak sobie Was poczytam i komentarze jest mi lepiej,ale jak pojawi sie problem trace siły,wszystko zaczyna mnie drażnić i kłade się, aby przeczekać.i tak to głupio i bez sensu sobie żyje...co to za zycie?