Uhh...
Jak ja dawno chciałam osiągnąć ten stan. Ale doceniłam go dopiero jak go straciłam.
Bo ze mną to jest tak:
Mam taką żelazną maskę... Ale ona ciężka jest diabelnie. I założyć ją strasznie ciężko. Ale jak założę ją to się trzyma. Ale jak spadnie to... Cienko ze mną.
To taki mój pancerz, za którym chowam wszystkie moje emocje i widać tylko wymuszony uśmiech, który nie wygląda jak wymuszony. Jak mam tę maskę na sobie, to płaczę tylko w ukryciu. Moje problemy są z dala od innych. I to chyba lepiej niż żeby komuś nimi głowę zawracać.

Moja maska spadła w lutym tego roku, do tej pory każda próba założenia jej konczyła się fiaskiem.
Ale dzisiaj się udało!
Tak... Już nie widać tego żalu w oczach.
I chociaż wiem, że teraz doły będą większe, mniejsza o to. Cieszę się z tego, że podźwignęłam się w miarę wcześnie i nowa klasa się o niczym nie dowiedziała.

Mam tak lekko na duszy...
Teraz wszystko wraca do normy ;]
Uśmiech w dzień
a ewentualny płacz w nocy w poduszkę.
Oby to trwało jak najdłużej.
Ciepła Wam życzę w ten troszkę zimny czas ;*