Przemek - białaczka.
Radek - śmierć na morzu.
Ona - samobójstwo.

Wczoraj widziałam samobójczynię. Dziewczyna na oko w moim wieku. Wisiała na podłamanej gałęzi na pasku od spodni. Ściągnęłam ją stamtąd, próbowałam wrócić, przyjechała policja, pogotowie... Nie wzięłam nic do głowy. Dopiero dzisiaj, jak mnie wezwali jeszcze raz na złożenie zeznań, zobaczyłam na komendzie jej matkę.
Wierzcie mi. Nigdy nie chcielibyście mieć takiego widoku. Znałam tę kobietę z widzenia. Zawsze elegancka, zadbana. Nikt by nie uwierzył, że w niecałą dobę można się tak zmienić. Ziemista cera, włosy jakoś inaczej, niż zawsze... Dopiero jak ją zobaczyłam, zrozumiałam, ile jest warte życie. Jak bardzo cierpią najbliżsi tych, którzy odeszli.
Nie zrobię tego głupstwa. Sama siebie nie usunę z tego świata.
Chociaż w tym momencie piszę to, będąc na skraju załamania, bo kolejne sprawy się powaliły... Nie chcę TAK skończyć. To nie dla mnie. Jestem za silna, żeby dać się złamać tak ohydnej śmierci...

Miałam skasować tego bloga. Ale szkoda mi go było. Za dużo serca włożyłam w jego pisanie.
Zrobiłam tylko małe porządki. Myślę, że tego nie odczujecie.
Miłego miesiąca wakacji życzę :)