Ostatnio, kiedy napisałam, że to koniec - miałam zamiar skończyć to, co od zawsze chciałam. Jednak znów mi się nie udało. Jadę na Velafaxie 75mg. Ręce poharatane, oczy podkrążone. I fatalna forma. Planuję wrócić do szkoły w przyszłym tygodniu, ale nie wiem, czy mnie puszczą. Mam super głowę do nauki, codziennie mailem dostaję skany z lekcji. Nie wiem, ile z tego zdołam zapamiętać, ale póki co z nudów się uczę. Lepsze to, niż bym miała znowu coś naodwalać. Wychodzę sobie na spacery nad morze. Żyję swoim życiem. Najbardziej lubię wczesne godziny poranne, gdy idąc do piekarni po świeży chleb o 6 rano idę osiedlową alejką i mijam te wszystkie zaspane twarze. Albo o 23 wychodzę na spacer z psem. Psa nie mam oczywiście. jest on wyimaginowany. To taki pretekst. Jak ktoś zapyta, po co wychodzę - odpowiadam, że z psem. Nie wiem czy mi wierzą, bo przecież dobrze wiedzą, że psa nie posiadam. Ale wyjść pozwalają. Śpię po 2-3 godziny i jest mi z tym dobrze. Czuję, że to chyba nie jest dobre, ale mi pasuje. Więc co może być wspanialszego?

Już nie będę się nikomu spowiadała. Już nikt mi nie pomoże. Podjęłam decyzję - to koniec. Odchodzę. Nie ma już sensu, by dalej brnąć. Mam niecałe 18 lat. Nigdy nie chciałam się zestarzeć. Już nigdy nie będę miała okazji. Bywajcie.

Wszystko to jedna wielka sprzeczność. Wszystko sobie przeczy, dzisiaj w szkole sie śmiałam, że odczuwam ból istnienia. Ale ja czuję, że naprawdę coś nie gra! Motam sie, szukam sensu, szukam celu.. Czy mam tak jak Janek z dziecięcej bajki szyć buty psom, żeby znaleźć swój cel? Może skończę zamiatając ulice, dążąc to tego, by były one zawsze czyste... Szukać celu w małych czynach. Gdzie w moim życiu miejsce na małe czyny?! Od zawsze chciałam wszystko z najwyższej półki. Najlepsze oceny, najlepszych przyjaciół, najlepsze życie. Co mam teraz? Lecę na 3. Przyjaciele zdradzili. Życie od małego spartaczone. Nigdy nie dążyłam małymi krokami do celu. Zawsze wielkie milowe postępy i całe garście pragnień. Im większy wzlot tym większy upadek. Kiedy inni wspinali się od 2 do 5, ja po 1 dostawałam 5. Kiedy J. przez kilka lat wspinała się na drabinkę popularności, ja w pół roku stanęłam na pierwszym miejscu. Dlaczego nie mogę się zając tym, czym wszyscy. Dlaczego nie bawią mnie cotygodniowe imprezy, dlaczego tłum ludzi i głośna muzyka źle na mnie wpływa. Dlaczego nie mogę się zdobyć na powiedzenie tej szmacie spod 3., że jest szmatą. Inni nie mieliby skrupułów. Ja niestety mam. Nie pójdę na imprezę, bo wolę siedzieć w domu, wolę odnaleźć kolejnych członków mojej rodziny. Nie zrozumiecie. Właśnie z tego to wszystko wynika. Nikt tego nie rozumie. Mówią, że niepotrzebne mi to, że to głupie, że to staromodne. Dla mnie nie. Chodzę na oazę. Ludzie spoza się śmieją, że zakonnicą zostanę. Ludzie z oazy się śmieją, że od dwóch lat przygotowuję się do rekolekcji. Zawsze pośrodku wszystkiego. ZAWSZE. OD ZAWSZE. NA ZAWSZE. Już chyba taki mój los. Nie, nie użalam się. Mówię po prostu. Może kiedyś ktoś coś zrozumie. Może ja za jakiś czas tu zajrzę i dojdę do wniosku, że to nie ja to napisałam, bo to brzmi, jak obce słowa. Jak nie moje. Jednak one na zawsze będą moje, naznaczone moim piętnem. Na zawsze pozostaną wyryte w mojej przeszłości, wmurowane w moją historię jak kamień węgielny pod mający powstać budynek. To wszystko zostanie. Ja pójdę dalej. Nie wiem, jak daleko zajdę, nie wiem, dokąd zajdę. Ale gdzieś na pewno dojdę. Może będzie to rajski ogród, gdzie wszystko będzie super i ekstra, a może zajdę do jakiegoś ciemnego nokturnu, gzie wszystko przyjdzie mi urządzać samej, żeby to miało jakiś przyzwoity wygląd.
Cokolwiek by to jednak było - dojdę do tego sama. Bez niczyjej pomocy.