Wczoraj podczas rozmowy z pewnym Kimś przyszedł mi do głowy pewnien bardzo ładny przykład obrazujący moje zachowanie.
Jest ktoś, kto często zaprasza mnie do siebie. Albo ja tego kogoś zapraszam w moje progi. Rozmawiamy, niejednokrotnie przez wiele godzin. Przychodzi taki czas, że nagle - jedna osoba przestaje mieć wolne chwile na rozmowy. Zaprasza do siebie, ale kiedy przychodzę, to nie jest już to, co kiedyś. Jest zajęty swoimi sprawami, to, co mówię jednym uchem słucha, drugim wypuszcza. Zaczynam się czuć nieswojo. Coraz rzadziej przychodzę. Bo i coraz ciężej tego kogoś zastać. Pukam do drzwi, niejednokrotnie nie zostają mi one otwarte. Jednak chyba najbardziej gryzie, gdy drzwi uchylają się, a kiedy już chcę powiedzieć, jak bardzo się z tego cieszę, zostają mi one zatrzaśnięte przed nosem. Kiedyś w końcu przestają przychodzić. Bo i po co? jak tylko przeszkadzam? Nadaremno? Szkoda czasu. I mojego i tamtej osoby. Aż w końcu kiedyś ten ktoś puka do moich drzwi. I pyta, dlaczego nie przychodzę, dlaczego nie pukam. Dziwi się, co się stało, tłumaczy, że nie rozumie mojego zachowania. Odpowiadam tylko: moim miejscem nie była i nie będzie klatka schodowa u Twych drzwi.