W mojej córce zaczyna budzic sie świadomość... Świadomość bycia chorej, innej... Bardzo boję się okresu zadawania pytań, nie jestem jeszcze na to gotowa a Mała wydaje mi się jeszcze zbyt mała aby mówić jej o chorobie...
W weekend była u nas 7 letnia córka mojego kuzyna. Mała ma ograniczony kontakt z dziećmi (nad czym ubolewam). Dziewczynki ładnie sie bawiły, potem zrobiłam im kanapki. Jak zawsze przyniosłam Małej KREON do połkinięcia (bez niego nie trawi) a ona do mnie "mamusi a Paulinka nie musi kreoniku?" W pierwszej chwili mnie zamurowało, jednak szybko odpowiedziałam mysląc, z taka odpowiedz jej wystarczy - "nie Paulinka nie musi". Moje dziecko jednak nie dalo za wygraną - "a dlaczego?" Zmieszałam się, nie wiedziałam co mam jej powiedziec - nie byłam na to przygotowana!Jednak cos tam odpowiedziałam nie dokońca tak jakbym chciała, poczym szybko wyszłam z pokoju aby nie zdązyła zapytać o nic więcej. Wiem, ze musze się przygotować na takie pytania ale ile można powiedizec takiemu 3 latkowi i ile on jest w stanie zrozumieć. Boję się okresu dorastania mojego dziecka, wiem, zę z wiekiem te pytania będa trudniejsze a ja musze mieć "lepsze" odpowiedzi. Wiem takze, ze muszę być z nią szczera i nie unikać tych pytan bo lepiej jak o chorobie dowie się w naturalny, dozowany z wiekiem, łagodny sposób ode mnie niż na oddziale w szpitalu czy tez buszując w inetnecie. Juz sie tego bardzo boję...