Jestem naprawde silna,nie lubie wspominac zlych chwil w zyciu.Nie znosze,kiedy kojarzy sie mnie ze slaboscia.Choroba,to wlasnie moja slabosc,ale przeciez nikt nie musi wiedziec,co sie dzieje w mojej glowie.Dlaczego,choc tylu ludzi wokol mnie,nie moge o tym nikomu opowiedziec?Muslalal nawet czasem,zeby zaplacic psychoanalitykowi,moze on by mnie chociaz wysluchal?Mam wrazenie,ze nawet on nie zrobilby tego z nalezyta uwaga,nie zrozumialby mnie.PRZECIEZ NIE BYL CHORY NA RAKA.
Zamyka sie moj krag i zostaje z tym sama.
Oprocz swiadomosci choroby,ktora "wisi"nade mna,jest swiadomosc,ze jestem SAMA.
Moze blog bedzie moim wybawieniem?
Musze sobie to wszystko uporzadkowac,zamknac sie w czasie terazniejszym.Tylko to sie liczy,terazniejszosc.
Wiem,wiem,niedawno przeczytalam,ze marzenia przeganiaja chorobe.
Niech cos przegoni te natarczywe mysli,ktore powoduja,ze nie umiem patrzec w przyszlosc.