Nadszedł czas, ze należało się uporać z kobiecością. Prawie to samo co z codziennością, tylko trwa znacznie dłużej. Zaczęło się od "wspolnej" decyzji o zajściu w ciążę. To zaszliśmy. Każdy z osobna, ja fizycznie, on psychicznie. Potem rodziliśmy, potem wychowywaliśmy, potem dorastaliśmy....
Bajka. Decyzję odejmujemy wspólnie, konsekwencje ponosimy osobno. Oto prawdziwa kobiecość. I kiedy zaczynają sie problemy i wzniesienia koolei losu musimy sobie radzic same, a ponadto wspierać swoje "ostoje".
Niedawno dowiedziałam się, że mam zmiany nowotworowe i muszę poddać sie zabiegowi, który zaważy na moim cąłym życiu. Jak na osobę wiecznie optymistyczną nie przejęłam się tym za bardzo i zajęłam się ukrywaniem faktu przed wszystkimi, którzy podzieliliby już opiekę nad moim dzieckiem i znaleźli nową kobiete mojemu mężowi (tak się skałada, ze napatoczyła się taka jedna chętna:)). Skrupulatnie też chowąłam każdą łezkę przed moim synkiem, nie dotykałam ze strachu swojego ciała i zaczynałam popadać w lusterkowe dialogi z moją kobiecością. "Czy będę dalej tak samo sexowna po?Czy dalej będe sobą?".
PO okresie odczekaniowawczym i streoswawczym doszło do zabiegu...
A teraz czekam na wyniki badania mojego pięściaka, tętniaka, majaka, czy jak mu tam....
Wróćmy, przecież wszystko robimy razem, prawda? Więc nadszedł czas rozdzielenia obowiązków na pare dni nieobecności. w pracy burza, uściski, ppoklepywania. Troszke lepiej. U zawsze przeciez kochanej mamusi...ciut milej. Jak u teściowej...I w końcu ta moja podpora, ten jedyny psychiczny wspornik mojego kręgosłupa. "A obiad zrobilkaś na te dni?". Boże mój drogi. Pekl mi optymizm, wysiadła klatka z alternatywnością. Zaczeło się spanie cąlymi dniami, szukanie ciemniejszych zakamarków w pościeli, zaciąganie rolet....
Chce powiedzieć, że dziś postanowiłam wyjść z mojej enklawustycznej ciemni i powiedzieć wszystkim, choć głównie sobie, ze czas z tym skończyć.