Witajcie kochani :-)). No właśnie jak to jest, że nagle coś zaczyna mi się wydawać, zaczynam kojarzyć pewne fakty i podejrzewać mojego przyjaciela o zdradę, albo o zmierzanie w kierunku zdrady, cholera nie mogę się w tym połapać. Jedno tylko mogę powiedzieć: te emocje mnie rujnują. Najchętniej poszłabym do lekarza i poprosiła o skierowanie na operację mózgu, niech ktoś przerwie te połączenia, unicestwi tych parszywych sprawców mojego cierpienia... heh ciekawe, czy kiedyś będzie to możliwe do zrealizowania. Marzę o tym, by żyć pełnią życia, śmiać się, mieć poczucie wartości w związku, a tu nic - "dupa blada". I w ogóle mam wrażenie, że J. wiedząc o tym jeszcze to wykorzystuje przeciwko mnie. W takich chwilach naprawdę go nienawidzę i tej jego lafiryndy z pracy, z którą spędza tyle czasu.
Nawet nie bardzo jest z kim na ten temat pogadać. Ludzie są tak zakłamani, omamieni udawaniem, że sami już nie wiedzą kim są. Zero wrażliwości, a jeśli już jest to głęboko tłumiona zawieraniem coraz to nowych, przelotnych związków, nadmiernym piciem czy czym tam jeszcze...
Ostatnio miewam coraz większe dołki. Siedzę sobie na przykład w sobotę u mojego J., jest niby fajnie, pijemy sobie drinka, on coś tam jeszcze robi, naprawia jakiś sprzęt z pracy, a ja urzęduję przy komputerze. Sprawdzam komentarze na forum prozatorskim (dobrze, że jeszcze jakieś hobby mam, kurka wodna - inaczej już dawno by mnie wynieśli nogami do przodu, he he :-))). No i wchodzę sobie na outloocka (nie będę ściemniać, że niechcący...) i co widzę?? Ano widzę ja około 70% wszystkich przychodzących e-maili od NIEJ! Rozumiecie?! Ja też zrozumiałam, dość dotkliwie nawet... A jak je przeczytałam (pierwszy raz to zrobiłam, naprawdę, a jesteśmy już razem prawie 3 lata) - miałam ochotę odpłynąc gdzieś daleko, gdzie nie ma ludzi, tylko same zwierzaki. Same kawały o seksie i jakieś artykuły o tym czego to potrzebują kobiety samotne szukające tego wymarzonego partnera... Typowy podryw... no bo jakże inaczej?? Ja jestem od J. dużo młodsza, ale wiecie... ONA jest jeszcze młodsza! Być może tylko to się liczy, nie wiem.
Czy to są moje urojenia, czy zwykłe przeczucie? Nie wiem, ale będę starała się rozwikłać tę zagadkę, jak bajkowy... Inspektor gadget, hihihihi.
Pozdrawiam wszystkich odwiedzających i nie tylko. Do następnego wpisiku.