Przepraszam ze tak długo nie pisałem..

Czuje sie źle...Moja najukochańsza osoba na świecie (moja narzeczona) rzuciła mnie.Postanowiła odejść z mojego życia, odpocząć i zacząć normalnie żyć, bezemnie.

Co sie stało???

Wszystko jest moją winą....Moja miłość była ciężka-za szybko potoczyły sie niektóre rzeczy. Moja miłość była okrutna i zbyt intensywna-nie dostrzegałem tego. Moja miłość była egoistyczna-nie do końca, ale czyja nie jest? Moja miłość była i JEST PRAWDZIWA.

Teraz siedzę sam w pustym pokoju i czuje sie niepotrzebny nawet sobie, szczególnie sobie.Nie mam ochoty na jedzenie, nawet na wstanie z łóżka. Najgorsze są wieczory i poranki.Wieczory bo zasypiam sam bez M. kobiety która nadawała sens mojemu życiu. Poranki bo uświadamiam sobie jak bardzo będę cierpiał i że kolejny beznadziejny dzień przede mną.

Cierpię,
Nie kocham siebie, nie akceptuje osoby która stoi w lustrze co dzień rano, w monotonii codzienności.Widzę wychudzonego, bladego studenta który cierpi z powodu, który sam sobie zawdzięcza, Powodu którego mógł uniknąć.Ten student wkrótce umrze i będzie miał spokój od każdej sprawy która została nierozwiązana, sprawy która sie skończyła a miała trwać wiecznie aż po grób,aż do końca świata....