Prawie za dnia przemierzam drogę... pustą. Dookoła nie słychać warkotu pojazdów, tylko od czasu do czasu któryś przetnie mi szlak. Do mnie dochodzi zaledwie szum przecinanego szprychami powietrza... reszta jest milczeniem. Coraz szbciej i szybciej kręcą sie koła, krąży krew, biegną myśli. Ból, strach.. zatrzymani przez stróżów szczęścia..przezwyciężeni siłą dobrej woli.