Świadoma niszczarka- moja pełnia szczęścia znów pokazuje swoje ciemne strony. Ale i tak nic nie zastąpi powiewu wiatru wędrującego razem ze mną po czarnej miksturze pomiędzy mechanicznymi potworami. I jak zwykle uparcie, choć tamten kompan jest niestety coraz częściej nie do zniesienia i coraz częściej przypomina o wiszącym nade mną czymś ciężkim.
Ulgę przynosi tylko jedna jedyna myśl....

"ludzi dobrych i złych wciąż przynosi wiatr,
ludzi dobrych i złych wciąż zabiera mgła.
Lecz tylko Ty masz tą niezwykłą moc,
by zatrzymać ich i by dać wieczność im..."

I mimo, że wiemy iż tak naprawdę po śmierci wszystko się zaczyna to ludzka psychika nie potrafi poradzić sobie z tą ostatnią ludzką przypadłością. Słysząc, że w wypadkach zginęło kilka tysięcy osób uświadamiamy sobie jak wiele ludzi rozpacza, ale tylko wtedy, gdy dotknie to nas, naszych znajomych czy bliskich.
To właśnie brak wyobraźni, zainteresowanie tylko swoimi problemami sprawiają, że nasze społeczeństwo, że właściwie każdy z nas żyje w nieświadomośc,i jak wielu ludzi nie zasiądzie juz nigdy przy stole podczas niedzielnego obiadu.

I tak mija kolejny dzień.. pełen rozmyślań, rozmów i spotkań. Bo to teraz najważniejsze.. żeby nie siedzieć w kącie i nie ogrodzić sie marsową miną od świata... od świata czyli ludzi na zawsze pozostających soba, pozostających ludzmi do rany przyłóz, pozostających ze mną. I to nie dlatego ze ja ich potrzebuje, tylko dlatego że są... sami wiedzą kiedy jest coś nie tak.. a jeśli nawet nie to zawsze znajdą chwile czasu, nawet jak burza z piorunami, zeby pogadac. Dziekuje tu pewnej kochanej osobie, która gdziekolwiek by nie byla, wyciągnie mnie z wszystkiego :* I dziekuje tez innym, przegenialnym osobom. Moich kochani (chociaz nie jest Was zbyt duzo, ale i tak nie bede wymieniac imion) pewnie tego nie przeczytacie bo nikt nie wie ze pisze...chcoiaz nie wiem w ogole po co i komu... bez Was byloby mi śmiertelnie ciężko...
Oni pomagają mi, ale ja uwielbiam sprawiac im przyjemność, pomagać im... robić cokolwiek dla nich.
I minął kolejny dzień. Mimo zadumy był wesoły, mimo krótkiego czasu był spełniony, mimo bólu ciągle tego samego i niepokonanego- ten dzień był jedyny.

I nareszcie w domu. Z moją głową.. to tak srednio w porzadku.. jakies tam zaburzenia fal czy cos... ale na obóz sportowy udało mi się pojechac. Było genialnie.. i teraz trochę mi smutno, ale wszystko kiedys się kończy.
Udalo mi sie, poprostu mi się udało. Moje wczensiejsze kontuzje tylko trochę mi dokuczają. Wiem ze teraz musze sie zastanowic co dalej.. bo troche nie ma to sensu robic cos bez zastanowienia i bez dalszych planów. Również przyzwyczajenie do bólu nie ma sensu... bo każdy z nim może przegrać, przegrać to co się kocha i to co daje troche siły na dalsze zmagania. Jedyne co pozostaje to modlitwa o właściwe rozwiązanie... Decyzja ciągnąć się może w nieskończoność, jednak wiele czynników mnie pogania- przywołuje mnie do porządku. Juz przeciez wielokrotnie rower mógł byc ostatnią rzęczą jaką za życia dotknę. Tak, czasem ta znieczulica co do mojego zdrowia mnie przeraża, ale chyba bardziej innych.
No cóż... głupota (bo miłością tego nie nazwę-sprzeczność zaistniała by w tym zdaniu) często zabija.

Kolejne zawroty glowy, omdlenia.. niepokój bo przecież sportowiec musi być ciągle w formie..i stało się. Od poneidziałku w szpitalu. Nie wiem kiedy wyjdę.. a obóz przeciez tak blisko, ciągle badania i tak nic nie wiedzą co mi jest. A juz niedługo zapewne wyląduję na ortopedii... Narazie mam tylko nadzieję, ze wydostanę się stąd, by jak co roku spotkać sie ze znajomymi poza miejscem zamieszkania. No cóż... póki co sądzę, że nie do szybkiego napisania.. a zatem pozdrawiam i życzę by Wasz wypoczynek był bezpieczny i żebyście powrócili cali i zdrowi.