No i jestem po długiej pszerwie,a z racji tego,że tak żadko jestem,nie wielu mnie zna,niewielu mnie czyta.Bo to taka moja cicha historia.Moje myśli przelane i wspomnienia zapisane.
Moje dwa anioły utrzymują mnie przy nadzieji,że będzie kiedyś lepiej.Na razie to tylko nadzieja ale dobrze,że jest.Nie ma poprawy,nawet jest trochę gożej ale walczyć nie przestanę.To moje zadanie,zadanie w którym tkwię od poczęcia Zuzi.Od chwili kiedy stałyśmy się jednością,kiedy nasze serca były tak blisko siebie,kiedy czułam jej ruchy,kopniaczki,łaskotanie...Kiedy przyszła na świat,pierwszy krzyk,pierwszy dotyk,zapach...Poczucie odpowiedzialności nie ma oddechu,nie ma zwolnienia,nie ma zapomnienia...a jeszcze teraz gdy mój drugi anioł już jest.Dała mi powrót wspomnień,powrót w najbardziej żeczywisty sposób jaki można sobie wyobrazić.Te same ruchy,kopniaczki,łaskotanie,płacz i zapach...choć każdy jednak tak niepowtażalny,jedyny to właśnie uczucia,miłość,radość,troska są takie same.I Boga tylko proszę żeby te przeżycia były zawsze bardzo blisko mnie,zawsze wtedy gdy przychodzi chwila zwątpienia,kiedy zadaję sobie po raz kolejny pytanie dlaczego?To sprawdzian życia,za który ocenę dostanę gdy się skończy.Nie walczę o podium,znam swoje słabości,nie jestem idealna.Czasem się poddaję,czasem się sprzeciwiam,czasem złość mnie bierze i klnę na całe życie.Ale moje życie to One,moje dwa anioły.I proszę Boga o siły,nie pozwól mi na słabości,łzy w oczach mojego anioła kiedy w moich złość...proszę!Nie!Chcę być silna i czuła i niech mi tych dwóch cech nigdy nie zabraknie!Dla ich szczęścia,dla ich uśmiechu,dla ich całego życia...A świat prosze o zrozumienie,którego czasem tak bardzo mu brakuje!