Sekcja: Zaburzenia rytmu

Jednym z największych problemów współczesnej medycyny jest zapobieganie i leczenie powikłań występujących w obrębie układu krążenia w przebiegu zaburzeń czynności gruczołów dokrewnych. Poniżej przedstawiono wpływ najczęstszych chorób endokrynologicznych na układ sercowo-naczyniowy.

W ciągu ostatniej dekady terapia resynchronizująca (CRT – Cardiac Resynchronisation Therapy) wywalczyła sobie zasłużone miejsce w leczeniu niewydolności serca. Liczba wskazań do terapii CRT stale się poszerza. Aktualnie podstawowe wskazanie do CRT mają pacjenci klasy III i IV według NYHA, czyli z zaawansowaną niewydolnością serca, mający rytm zatokowy oraz stosujący optymalną terapię farmakologiczną, u których parametry dla frakcji wyrzutowej EF wynoszą nie więcej niż 35 % a czas trwania QRS > 120 ms oraz obserwuję się poszerzenie lewej komory serca. W ostatnich latach te ścisłe wskazania poszerzają się jednocześnie w kierunku grupy chorych z łagodniejszymi objawami, w celach prewencyjnych. Wyniki ostatnich głośnych badań klinicznych jak MADIT-CRT czy REVERSE skoncentrowane były na populacji pacjentów z łagodną niewydolnością serca (I i II klasa według NYHA) i wykazały one szereg korzyści z zastosowania CRT w tych grupach chorych. Kwestią nie do końca rozstrzygniętą pozostaje identyfikacja pacjentów, którzy z dużym prawdopodobieństwem odpowiedzą na terapię resynchronizującą oraz optymalne prowadzenie pacjentów po implementacji urządzenia.